مقدّر خشمگين و ناراضى است و چگونه ممكن است خود را زبون ببيند ، در حالى كه خداوند چنين حكم رانده و حاكم بر اوست ، در نظر من براى كسى كه در دلش جز رضا بر قضاى الهى نباشد ، چنين كسى هر دعايى را به درگاه خدا بكند ، مستجاب گردد . » « 1 » 2 - و نيز در حديث مرفوعى نقل كرده ، مىگويد : حسن به على عليهما السلام براى مردم خطبه خواند و فرمود : « اى مردم به شما از برادر ( دينى ) كه داشتم و او را از همهء مردم بزرگتر در نظر خود مىديدم خبر دهم ، راز بزرگوارى او در چشم من زبونى و ناچيزى دنيا در چشم اوبود ، او از سلطهء شكم بدور بود ، آنچه را كه نداشت نمىخواست و از آنچه داشت پر خورى نمىكرد ، و نيز از تسلّط شهوت بر كنار بود و عقل و رأيش به خاطر آن سبك و كم ارزش نمىشد . و همچنين از سلطهء نادانى بدور بود ، و هيچگاه به طرف كسى دست دراز نمىكرد مگر اينكه اطمينان به سود و منفعت ( معنوى ) آن داشت . روش وى آن بود كه به چيزى دل نمىداد و بيشتر اوقاتش به سكوت مىگذشت و چون زبان به گفتار مىگشود ، گوى سبقت از گويندگان مىربود ، در بحث و مجادلهء علمى وارد نمىشد و در دعوا و جنجال ديگران شركت نمىجست و تا خود را در مسند قضا نمىديد در پى حجّتى نمىرفت ، از برادران خويش غفلت نمىكرد و در برابر آنها براى خودش اختصاصى قائل نمىشد ، در شيوهء خود سست و ناتوان مىنمود ولى چون وقت جوانمردى مىرسيد شيرى غرنده بود ،

--> ( 1 ) - كافى : 3 / 62 .